جفاها×××××××××××××

خدایا کمک کن تا باران ببارد ،سدها پر از آب شوند ،هوای وطن عاری از دود و غبار گردد و ما را از این وضعیت نا بسامان زندگی نجات بده،همه چی گران شده حقوقمان به ده روز اول ماه نمیکشه آرزوی خوردن میوه ها در دلمان مانده ،بارها توی مغازه با چشم خود دیدم که صاحب مغازه به مشتری می‌گوید موجودی ندارد و مشتری دنبال کارت دیگر در کیفش میگردد و در نهایت می‌گوید گویا کارتم را نیاوردم و چیزی را که انتخاب کرده جا می‌گذارد و مغازه را ترک میکند.خدایا جفا کاران نابود کن

جمعه همراه با جمعی از دوستان فرهنگی و گروهی دیگر به سرپرستی آقای یزدیان راهی سخوید شدیم. مسیر زیبای دره نازی را پیمودیم و از دره زندان به قله رسیدیم. سپس از دره‌ی مجاور، به‌نام مور دراز پایین آمدیم. هر دو دره منظره‌هایی شگفت‌انگیز داشتند؛ خدا را شکر برای این‌همه نعمت و زیبایی.

اما یکی از لحظات فراموش‌نشدنی آن روز ماجرای جالبی بود. در بخشی از مسیر، دو نفر جلوتر بودند و ما سه نفر عقب‌تر حرکت می‌کردیم. ناگهان جیغ و داد خانمی از بالای مسیر بلند شد. وقتی سر بلند کردیم، دیدیم خانم با وحشت به این‌سو و آن‌سو می‌پرد و آقای فرازنده هم با تبرش به خارهای اطراف می‌کوبد. همه تصور کردیم ماری یا افعی‌ای به او حمله کرده!

دقایقی پر از اضطراب گذشت تا اینکه ناگهان خنده‌ها بالا گرفت و راز ماجرا روشن شد: آن خانم همیشه موبایلش را در کیف می‌گذاشت، اما آن روز در جیب شلوارش گذاشته بود. همین که گوشی آنتن گرفت و زنگ خورد، لرزش جیب همراه با آهنگ «شرشر آب» باعث شد فکر کند ماری در لباسش افتاده!

ترس و خنده در آن لحظه درهم آمیخته بود، و حالا هر وقت یادش می‌افتیم، هنوز با خنده تعریفش می‌کنیم.