جفاها×××××××××××××

در دل کوه، میان صخره‌ها،
دیدمش.
بزی تنها، آرام نشسته بود…
نه رم کرد، نه ترسید. فقط نگاهمان کرد.
شاخ‌های بلند و شکوه‌مندش،
می‌گفت پیر است...
اما تنِ لاغر و کمرِ افتاده‌اش،
حکایت دیگری داشت.

با دوستان جلو رفتیم، شاید پایش شکسته، شاید زخمی‌ست...
اما بلند شد، آهسته، بی‌جان، و چند قدم دورتر نشست.
نه فرار کرد، نه تقلا...
انگار از فرار گذشته بود.

من ماندم و دل‌تنگی.
اشک‌هایم ریخت برای او.
برای بزی که کسی صدایش را نشنید،
و شاید هیچ‌وقت هم نخواهد شنید.

گاهی هنوز می‌بینمش،
در گوشه‌ی ذهنم، نشسته روی همان سنگ،
با نگاهی خیره به دوردست.
نه امید، نه شکایت...
فقط پذیرش.

برای او کاری از دستم برنیامد.
و این،
از هر چیزی سخت‌تر بود.

📌
و این نیز
جفاست

سه روز تعطیل رسمی. همه راه افتادن... به سمت ده، به سمت خونه‌هایی که همیشه توی تعطیلی‌ها منتظرشون بودن.
خونه‌هایی که پنجره‌هاشون رو به نسیم باز می‌شن، نه به باد داغ کولر.
حیاط‌هایی که چایی توش زیر درخت توت دم می‌کشه، نه کنار دیوار داغ آپارتمان.
خونه‌هایی که سقف‌شون از آسمونه، نه از بتون.

و ما؟
ما موندیم.
تو شهر.
زیر کولرهایی که باد داغ تحویلمون می‌دن.
با برق‌هایی که امسال، به لطف فرار دیگران، قطع نمی‌شن.
با دل‌هامون که توی قفس سیمانی، پَر نمی‌زنن.

ما خونه‌ای توی ده نداریم.
نه برای پناه بردن، نه برای دل خوش کردن، نه حتی برای خاطره ساختن.
ما موندیم، همین‌جا.
با یه قوری چای، با یه تکه سایه، با یه دل خسته که فقط بلد بوده تحمل کنه.

و این نیز جفاست.

دیروز رفتیم دره پنج‌تن. هشت کیلومتر راه رفتیم، پانصد متر ارتفاع را بالا رفتیم، توت خوردیم، خندیدیم، ولی دلم هنوز آن‌جا نماند؛ در همان پارک کوهستانی که دیگر درهایش بسته‌ شده‌اند.

نه، این فقط یک پارک نبود؛ پناهگاهی بود برای پرنده‌هایی که بی‌هوا می‌آمدند، نوک می‌زدند، آواز می‌خواندند و می‌رفتند. من آب می‌بردم، دانه می‌ریختم. آن‌ها می‌آمدند. این یک قرار بود؛ قرار ساده اما بی‌صدا. حالا در بسته‌ است، و من هیچ خبری ازشان ندارم.

دانه‌هایشان مانده‌اند، ته صندوق عقب ماشین.
و کوزه‌ی آب… همان‌جا در کوه خشکیده، تنها، تشنه.
کوزه‌ای که حتما گاهی به آن سر می‌زنند؛ با نوک کوچکشان، با چشم‌های منتظر، شاید… شاید قطره‌ای آب مانده باشد.

ماشینم راه می‌رود، سفر می‌رود، اما دلم همان‌جا پشت آن در بسته، گیر کرده است.

آیا کسی صدای گرسنگی‌شان را می‌شنود؟
آیا کسی می‌فهمد که دل‌دادن به پرنده‌ها، فقط یک سرگرمی نبود؟

نه.
در این شهر، هیچ‌کس برای پرنده‌ها گریه نمی‌کند.

و این نیز جفاست.