جفاها×××××××××××××

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سرو سامانی من گوش کنید

گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی ؟

سوختم ، سوختم ،این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل ودین باخته دیوانه ی رویی بودیم

بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت

سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عسق من شد سبب خوبی و رعنائی او

داد رسوائی من شهرت زیبائی او

بسکه دادم همه جا شرح دل آرایی او

شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق و سر گشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سرو سامان دارد ؟

اين شعر را در تاريخ 90/6/25 ثبت موقت كرده بودم الان ديدم و حيفم آمد كه در بايگاني خاك بخورد

اگر من جاي او بودم .

گویند مرا چو زاد مادر پستان به دهان گرفتن آموخت

شب ها بر ِ گاهواری من بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد تا شیوه ی راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم الـفـاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لـب مـن بـر غـنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست تا هستم وهست دارمش دوست

گوینــــــــد مرا چـــو زاد مـادر روی کاناپه، لمــــیدن آموخت

شب ها بر ِ تـلـویـزیـون تا صبــح بنشست و فـیـلـم دیدن آموخت

برچهـــره، سبوس و ماست مالید تا شیوه ی خوشگلیـدن آموخت

بنــــمود «تتو» دو ابروی خویش تا رســم کمان کشـیدن آموخت

هر مــــاه برفـــت نزد جـــــراح آیین ِ چروک چیـــــدن آموخت

دستـــــــــم بگـــرفت و ُبرد بازار همـــــواره طلا خریدن آموخت

با دایــــــی و عمّه های جعــــلی پز دادن و قُمپُــــــزیدن آموخت

با قوم خودش ، همیــــــشه پیوند از قوم شــــوهر، بریدن آموخت

آســــــوده نشست و با اس ام اس جک های جدید، چتیدن آموخت

چون سوخت غذای ما شب و روز از پیک، مدد رسیــــدن آموخت

پای تلفــــن دو ساعت و نیــــــم گل گفتن و گل شنیـــدن آموخت

بابــــــام چــــو آمد از سر کـــار بیماری و قد خمیـــــدن آموخت

ای عزیزان پشت کنکوری
تا به کی داغ و درد و رنجوری ؟

تا به کی تست چند منظوره ؟
تا به کی التهاب و دلشوره ؟

شوخی و طعن این و آن تا چند ؟
ترس و کابوس امتحان تا چند ؟

غرق بحر تفکرید که چی ؟
بی خودی غصه میخورید که چی ؟

گیرم اصلاً شما به طور مثال
کشکی، از بخت خوش، به فرض محال

زد و شایسته دخول شدید
توی کنکور هم قبول شدید

یا گرفتید با درایت و شانس
مدرک فوق دیپلم، لیسانس

گیرم این نحسی است، سعدش چی؟
اصلاً این هم گذشت، بعدش چی؟

تازه از بعد آن گرفتاری
نوبت رخوت است و بیکاری

بعد مستی، خمار باید بود
هی به دنبال کار باید بود

آنچه داروی دردمندی هاست
صفحات نیازمندی هاست

گر رضایت دهی تو آخر سر
گه شوی منشی فلان دفتر

به تو گویند : بعله، دفتر ما
هست محتاج آدمی دانا

آشنا با اتوکد و اکسل
و فری هند و آوت لوک و کورل

باید البته لطف هم بکند
چای هم، بین تایپ، دم بکند

بکشد وانگهی به خوش رویی
هفته ایی یک دوبار جارویی

این که از این، حقوق هم فعلاً
ماهیانه چهل هزار تومن!

پس بیایید و عز و جز نکنید
بی خودی هی جلز ولز نکنید

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
یک نفردر آب دارد می سپارد جان.
یک نفر دارد که دست و پای دائم‌ میزند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید.
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا تواناییّ بهتر را پدید آرید،
آن زمان که تنگ میبندید
برکمرهاتان کمربند،
در چه هنگامی بگویم من؟
یک نفر در آب دارد می‌کند بیهود جان قربان!
آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
نان به سفره،جامه تان بر تن؛
یک نفر در آب می‌خواند شما را...

قاصدک گاهی که می بینم تو را

روزی به رهی مرا گذر بود
خوابیده به ره جناب خر بود
از خر تو نگو که چون گهر بود
چون صاحب دانش و هنر بود
گفتم که جناب در چه حالی ؟
فرمود که وضع باشد عالی
گفتم که بیا خری رها کن
آدم شو و بعد از این صفا کن
گفتا که برو مرا رها کن
زخم تن خویش را دوا کن
خر صاحب عقل و هوش باشد
دور از عمل وحوش باشد
نه ظلم به دیگری نمودیم
نه اهل ریا و مکر بودیم
راضی چو به رزق خویش بودیم
از سفرۀ کس نان نه ربودیم
دیدی تو خری کشد خری را ؟
یا آنکه برد ز تن سری را ؟
دیدی تو خری که کم فروشد ؟
یا بهر فریب خلق کوشد ؟
دیدی تو خری که رشوه خوار است ؟
یا بر خر دیگری سوار است
دیدی تو خری شکسته پیمان ؟
یا آنکه ز دیگری برد نان ؟
دیدی تو خری حریف جوید ؟
یا مرده و زنده باد گوید ؟
دیدی تو خری که در زمانه
خرهای دیگر پیش روانه ؟
یا آنکه خری ز روی تزویر
خرهای دیگر کشد به زنجیر ؟
هرگز تو شنیده ای که یک خر
با زور و فریب گشته سرور ؟
خر دور ز قیل و قال باشد
نارو زدنش محال باشد
خر معدن معرفت کمال است
غیر از خریت ز خر محال است
تزویر و ریا و مکر و حیله
منسوخ شدست در طویله
دیدم سخنش همه متین است
فرمایش او همه یقین است
گفتم که ز آدمی سری تو
هرچند به دید ما خری تو
بنشستم و آرزو نمودم
بر خالق خویش رو نمودم

  آرزوهــــا …

برگی از دفتر شعر مریم حیدرزاده

کاش وقتی زندگی فرصت دهد
گاهی از پروانه‌ها یادی کنیم….

کاش بخشی از زمان خویش را
وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی است
از زلال چشم‌هایش تر شویم

کاش دلتنگ شقایق‌ها شویم
به نگاه سُرخشان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می‌شویم
با خدای یاس‌ها خلوت کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی
باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله‌های میان خویش را
با خطوط دوستی مبهم کنیم

کاش مثل آب، مثل چشمه‌ سار
گونه نیلوفری را تر کنیم

ما همه روزی از اینجا می‌رویم
کاش این پرواز را باور کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست
قلب‌های نقره‌ای را نشکنیم

کاش هر شب با دو جرعه نور ماه
چشم‌های خفته را رنگی زنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق
ردپای خویش را پیدا کنیم

کاش رسم دوستی را ساده‌تر
مهربان‌تر، آسمانی‌تر کنیم

کاش اشکی قلبمان را بشکند
با نگاه خسته‌ای ویران شویم

کاش وقتی آرزویی می‌کنیم
از دل شفافمان هم رد شود

مرغ آمین هم از آنجا بگذرد
حرف‌های قلبمان را بشنود

پا به پای کودکی هایم بیا
کفش هایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن
باز هم با خنده ات اعجاز کن
...
پا بکوب و لج کن و راضی نشو
با کسی جز عشق همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر
عاقلی را یک شب از یادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی
با همان چادر نماز پولکی

طعم چای و قوری گلدارمان
لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری از جنس باران داشتیم
در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره دنیای ما
قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادربزرگ
ماجرای بزبز قندی و گرگ
·
·
·
 غصه هرگز فرصت جولان نداشت
 خنده های کودکی پایان نداشت

 هر کسی رنگ خودش بی شیله بود
 ثروت هر بچه قدری تیله بود

 ای شریک نان و گردو و پنیر !
 همکلاسی ! باز دستم را بگیر

 مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست
 آن دل نازت برایم تنگ نیست ؟

 حال ما را از کسی پرسیده ای؟
 مثل ما بال و پرت را چیده ای؟

· حسرت پرواز داری در قفس؟
· می کشی مشکل در این دنیا نفس؟

 سادگی هایت برایت تنگ نیست ؟
 رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست ؟

 رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟
 آسمان باورت مهتابی است ؟

هرکجایی شعر باران را بخوان
 ساده باش و باز هم کودک بمان

 باز باران با ترانه ، گریه کن !
 کودکی تو ، کودکانه گریه کن!

 ای رفیق روز های گرم و سرد
 سادگی هایم به سویم باز گرد!

حال من بد نيست غم کم مي خورم        کم که نه، هر روز کم کم مي خورم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند             عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خنجري بر قلب بيمارم زدند                     بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست            از غم نامردي پشتم را شکست

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم            خوب اگر اينست من بد مي شوم

در ميان خلق سر در گم شدم                  عاقبت آلوده ي مردم شدم

من که با دريا تلاطم کرده ام                    راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

من نمي گويم که خاموشم مکن              من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش            من نمي گويم مرا غم خوار باش

روزگارت باد شيرين! شاد باش               دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

خسته ام از قصه هاي شوم تان             خسته از همدردي مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد            اين همه ليلي،کسي مجنون نشد

کوه کندن گر نباشد پيشه ام               بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود             قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!             هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت              هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست            حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم               گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                   يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياري داشتيم          خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

بگذرد اين روزگار تلخ تر از زهر                 باردگر روزگار چون شكر آيد!!!

شعر احمدك را مي گويند معلم كرماني شادروان مهندس علي اصغر اصفهاني  در سال 1334سروده است

در ادامه مطلب حتما بخوانيد

متن آهنگ نفسگیر

هوا اینجا نفسگیره، صدام از بغض میگیره
حالا کی مثل من اینجا، به این اندازه دلگیره
هنوز حس میکنم گاهی، کنار من همین جایی
ولی تقدیر من میگه، که اینجا نیست تنهایی
چه آسون آرزوهاتو، تو دست غصه جا دادی
حقیقت اینه که دیگه، تو با این خاک همزادی
دارم میرم بدون تو، بدون انتظار تو
فقط با خاطرات تو، فقط با یادگار تو
دارم میرم بدون تو، بدون انتظار تو
فقط با خاطرات تو، فقط با یادگار تو
چجوری روبرو شم با، نگاه پر سوالی که
تو رو میخواد و کم داره، تو این روزا که تاریکه
چجور پنهون کنم رفتی، چقدر این درد سنگینه
تظاهر کردنش سخته، چقدر این قصه غمگیمه
دارم میرم بدون تو، بدون انتظار تو
فقط با خاطرات تو، فقط با یادگار تو
دارم میرم بدون تو، بدون انتظار تو
فقط با خاطرات تو، فقط با یادگار تو

دانلود آهنگ نفسگیر

از نو، همه اجناس به بازار گران شد
گردید گران، آن چه که ده بار گران شد
کالای به دکان و توی حجره و پستو
هم جنس تلنبار به انبار گران شد

پوشاک گران گشت به مانند خوراکی
دارو ز برای من بیمار گران شد
نان گشته سبک وزن، که یک نوع گرانی است
بر گرده ما بار، به تکرار گران شد!

آن سبزی از شام بجا مانده که بوده است
در روز مرا قاتق ناهار گران شد
گر گوجه فرنگی است گران جای عجب نیست
چون مال فرنگ است به ناچار گران شد

هرگز نشنیدیم شود اندکی ارزان
هرچیز که هر روز به خروار گران شد
می‌گفت چنین با خر خود مرد دهاتی
ای خر، ز برای تو هم افسار گران شد
امسال مرو نیز ز دست ای کت و شلوار
یکسال بمان، چون کت و شلوار گران شد

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار

تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست

بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر!
گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟

چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلتانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار

فریدون مشیری

به من می گفت هیجده ساله هستم ..
 تو اسمت را بگو، من هاله هستم
بگفتم اسم من هم هست فرهاد ...
 ز دست عاشقی صد داد و بیداد
بگفت هاله ز موهای کمندش ...
 کمان ِابرو و قد بلندش
بگفت چشمان من خیلی فریباست ...
 ز صورت هم نگو البته زیباست
ندیده عاشق زارش شدم من ...
 اسیرش گشته بیمارش شدم من
ز بس هرشب به او چت می نمودم ...
 به او من کم کم عادت می نمودم
در او دیدم تمام آرزوهام ...
 که باشد همسر و امید فردام
برای دیدنش بی تاب بودم ...
 زفکرش بی خور و بی خواب بودم
به خود گفتم که وقت آن رسیده ...
 که بینم چهره ی آن نور دیده
به او گفتم که قصدم دیدن توست...
 زمان دیدن و بوییدن توست
ز رویارویی ام او طفره می رفت ...
 هراسان بود او از دیدنم سخت
خلاصه راضی اش کردم به اجبار...
 گرفتم روز بعدش وقت دیدار
رسید از راه، وقت و روز موعود ...
 زدم از خانه بیرون اندکی زود
چو دیدم چهره اش قلبم فرو ریخت ...
 توگویی اژدهایی بر من آویخت
به جای هاله ی ناز و فریبا ...
 بدیدم زشت رویی بود آنجا
ندیدم من اثر از قد رعنا ...
کمان ِابرو و چشم فریبا
مسن تر بود او از مادر من ...
 بشد صد خاک عالم بر سر من
ز ترس و وحشتم از هوش رفتم...
 از آن ماتم کده مدهوش رفتم
به خود چون آمدم، دیدم که او نیست...
 دگر آن هاله ی بی چشم و رو نیست
به خود لعنت فرستادم که دیگر ...
 نیابم با چت از بهر خود همسر
بگفتم سرگذشتم را به «امید» ...
 به شعر آورد او هم آنچه بشنید
که تا گیرند از آن درس عبرت ..
 سرانجامی ندارد قصّه ی چت

  خدایا پس چرا من زن ندارم؟
    زنی زیبا و سیمین تن ندارم؟
    دوتا زن دارد این همسایه ما
    همان یک دانه را هم من ندارم
    آژانس ملکی امشب گفت به من:
    مجرد, بهر تو مسکن ندارم
    چه خاکی بر سرم باید بریزم؟
    من بیچاره آخر زن ندارم
    خداوندا تو ستارالعیوبی
    وبر این نکته سوءظن ندارم
    شدم خسته دگر از حرف مردم
    تو میدانی دل از آهن ندارم
    تجرد ظاهرا”عیب بزرگی است
    من عیب دیگری اصلا”ندارم
    خودم میدانم این”اصلا” غلط بود
    در اینجا قافیه لیکن ندارم
    تو عیبم را بپوش و هدیه ای ده
    خبر داری نیکول کیدمن ندارم؟
    اگر او را فرستی دیگر از تو
    گلایه قد یک ارزن ندارم

ما ضمن محکوم کردن محتویات این شعر، به هیچوجه با پیام ضداخلاقی این طنز همراه نبوده و آن را تکذیب می‌کنیم، مسئولیت و عواقب آن بر عهده شاعر است

ای که بر جنس مخالف متمایل باشی
پند من گوش بگیری اگر عاقل باشی
گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
به از آن است که چون من متاهل باشی
بی دل و جربزه بگذار صدایت بکنند
شرط آزادگی آن است که بزدل باشی
اگر امروز دو تا مشکل کوچک داری
متاهل که شوی مخزن مشکل باشی
هر چه درد و مرض و مشکل و بیماری هست
آخرین ورژن آن را همه شامل باشی
پسرم خر نشوی مهریه ناقابل نیست
تو خودت بیشتر از مهریه قابل باشی
قورمه سبزی زن خانه لذیذ است ولی
بهتر آن است که قانع به فلافل باشی
برو و کیف جوانی ببر ای دیوانه
تا به کی در کف یک دختر خوشگل باشی؟
رسد آن روز که چون موزه ی عبرت گردی
اگر از پند من غمزده غافل باشی
رخت داماد فقط دیدنش از دور خوش است
ترس دارد که در آن شکل و شمایل باشی
تا که آقای جهانی برو آقایی کن
وای از آن روز که چون من خر منزل باشی

روزی به رهی مرا گذر بود
خوابیده به ره جناب خر بود
 
از خر تو نگو که چون گهر بود
چون صاحب دانش و هنر بود
 
گفتم که جناب در چه حالی
فرمود که وضع باشد عالی
 
گفتم که بیا خری رها کن
آدم شو و بعد از این صفاکن
 
گفتا که برو مرا رها کن
زخم تن خویش را دوا کن
 
خر صاحب عقل و هوش باشد
دور از عمل وحوش باشد
 
نه ظلم به دیگری نمودیم
نه اهل ریا و مکر بودیم
 
راضی چو به رزق خویش بودیم
از سفرۀ کس نان نه ربودیم
 
دیدی تو خری کشد خری را؟
یا آنکه برد ز تن سری را؟
 
دیدی تو خری که کم فروشد ؟
یا بهر فریب خلق کوشد ؟
 
دیدی تو خری که رشوه خوار است؟
یا بر خر دیگری سوار است؟
 
دیدی تو خری شکسته پیمان؟
یا آنکه ز دیگری برد نان؟
 
دیدی تو خری حریف جوید؟
یا مرده و زنده باد گوید؟
 
دیدی تو خری که در زمانه؟
خرهای دیگر پیش روانه
 
یا آنکه خری ز روی تزویر
خرهای دیگر کشد به زنجیر؟
 
هرگز تو شنیده ای که یک خر؟
با زور و فریب گشته سرور
 
خر دور ز قیل و قال باشد
نارو زدنش محال باشد
 
خر معدن معرفت کمال است
غیر از خریت ز خر محال است
 
تزویر و ریا و مکر و حیله
منسوخ شدست در طویله
 
دیدم سخنش همه متین است
فرمایش او همه یقین است
 
گفتم که ز آدمی سری تو
هرچند به دید ما خری تو
 
بنشستم و آرزو نمودم
بر خالق خویش رو نمودم
 
ای کاش که قانون خریت
جاری بشود به هر ............

سروده فیروز بشیری

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی…
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند…
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

سهراب

ابرم به روزگارخودم گريه ميكنم

چشمم به حال زارخودم گريه ميكنم

هرشب به يادعمر به غفلت گذشته ام

چون شمع بر مزار خودم گريه ميكنم

عمري گريستم به تمناي ياروحال

برقلب داغدارخودم گريه ميكنم

برمن جفاوطعنه بيگانه سهل بود

ازدست جور يارخودم گريه ميكنم

اين گريه ها سرشك غريبانه نيستند

همواره درديارخودم گريه ميكنم

مثل درخت شاخه شكسته گه بهار

درپاي شاخسارخودم گريه ميكنم

ازبس گريست چشم من ازدست اين وآن

برچشم اشكبارخودم گريه ميكنم

تاكم فراز دار بود خان ومان مرا

پيوسته روي دارخودم گريه ميكنم

فواره ام نمي رسد آزارمن به كس

درحيطه حصارخودم گريه ميكنم

سالك كنون كه نيست مرا ياروهمدمي

با درد بي شمارخودم گريه ميكنم

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی آنقدر مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی درپی
دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را

 خوشبخت منم که بی صدا می گریم

کبوتر بچه‌ای با شوق پرواز
بجرئت کرد روزی بال و پر باز
پرید از شاخکی بر شاخساری
گذشت از بامکی بر جو کناری
نمودش بسکه دور آن راه نزدیک
شدش گیتی به پیش چشم تاریک
ز وحشت سست شد بر جای ناگاه
ز رنج خستگی درماند در راه
گه از اندیشه بر هر سو نظر کرد
گه از تشویش سر در زیر پر کرد
نه فکرش با قضا دمساز گشتن
نه‌اش نیروی زان ره بازگشتن
نه گفتی کان حوادث را چه نامست
نه راه لانه دانستی کدامست
نه چون هر شب حدیث آب و دانی
نه از خواب خوشی نام و نشانی
فتاد از پای و کرد از عجز فریاد
ز شاخی مادرش آواز در داد
کزینسان است رسم خودپسندی
چنین افتند مستان از بلندی
بدن خردی نیاید از تو کاری
به پشت عقل باید بردباری
ترا پرواز بس زودست و دشوار
ز نو کاران که خواهد کار بسیار
بیاموزندت این جرئت مه و سال
همت نیرو فزایند، هم پر و بال
هنوزت دل ضعیف و جثه خرد است
هنوز از چرخ، بیم دستبرد است
هنوزت نیست پای برزن و بام
هنوزت نوبت خواب است و آرام
هنوزت انده بند و قفس نیست
بجز بازیچه، طفلان را هوس نیست
نگردد پخته کس با فکر خامی
نپوید راه هستی را به گامی
ترا توش هنر میباید اندوخت
حدیث زندگی میباید آموخت
بباید هر دو پا محکم نهادن
از آن پس، فکر بر پای ایستادن
پریدن بی پر تدبیر، مستی است
جهان را گه بلندی، گاه پستی است

یاد دارم یک غروبی سرد سرد

می گذشت از کوچه ی ما دورگرد

دور گردم دار قالی می خرم

دست دوم جنس عالی می خرم

کوزه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری شیشه خالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

ناگهان آهی زد و بغضش شکست

اول سال است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

سوختم دیدم که بابا پیر بود

بد تر از او خواهرم دلگیر بود

بوی نان تازه هوش از ما ربود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

صورتش دیدم که لک بر داشته

دست خوش رنگش ترک برداشته

باز هم بانگ درشت پیر مرد

پرده ی اندیشه ام را پاره کرد

دور گردم دار قالی می خرم

دست دوم جنس عالی می خرم

کوزه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری شیشه خالی می خرم

خواهرم بی روسری بیرون پرید

آی آقا سفره خالی می خرید؟

زن گرفتم شدم ای دوست به دام زن اسیر ... من گرفتم تو نگیر
چه اسیری که ز دنیا شده ام یکسره سیر ... من گرفتم تو نگیر
بود یک وقت مرا با رفقا گردش و سیر ... یاد آن روز بخیر
زن مرا کرده میان قفس خانه اسیر ... من گرفتم تو نگیر
یاد آن روز که آزاد ز غمها بودم ... تک و تنها بودم
زن و فرزند ببستند مرا با زنجیر ... من گرفتم تو نگیر
بودم آن روز من از طایفه دّرد کشان ... بودم از جمع خوشان
خوشی از دست برون رفت و شدم لات و فقیر ... من گرفتم تو نگیر
ای مجرد که بود خوابگهت بستر گرم ... بستر راحت و نرم
زن مگیر ؛ ار نه شود خوابگهت لای حصیر ... من گرفتم تو نگیر
بنده زن دارم و محکوم به حبس ابدم ... مستحق لگدم
چون در این مسئله بود از خود مخلص تقصیر ... من گرفتم تو نگیر

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پس من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان رده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی هنوز

سالهاست که گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت. 

زندگــی آرام اســت

مثل آرامش یک خواب بلند

زندگـــی شیریـــن است

مثل شیرینی یک روز قشنگ

زندگـــی رویایـــی است

مثل رویـای ِ یکی کودک ناز

زندگـــی زیبایـــی است

مثل زیبایی یک غنچه ی باز

زندگی تک تک این ساعت هاست

زندگی چرخش این عقربه هاست

زندگــی راز دل مــادرم است

زندگی پینه ی دست پدر است

زندگی مثل زمان در گذر است ...

عجب صبری خدا دارد !