اگر در طول یک دوره زمانی خاص همه چیزهایی که سبب نگرانی شما شدهاند را ثبت کنید، آنگاه چیز جالبی را کشف خواهید کرد: «بیشتر مشکلات بزرگی که پیشبینی کرده بودید هرگز اتفاق نیفتاده است!» و شما بدون بروز آن مشکل از آن مرحله عبور کردهاید یا در موارد زیاد مشکلی که پیشبینی میشد به آن بزرگی که فکر میکردید نبوده است.
این بدان معناست که بیشتر انسانها خود را فدای نگرانی میکنند و این نگرانی سبب میشود که از بکار بردن یک راه حل سازنده برای حل مشکل منصرف شویم. بنابراین نه تنها از نظر روحی و فکری دچار اضطراب و تشویش میشویم بلکه دقیقهها و ساعتهای باارزشی را که میتوانستیم به یک کار سودمند بپردازیم، از دست میدهیم.
اما راه حل چیست؟ برای جلوگیری از این وضعیت اغلب لازم است منبع بروز نگرانی را تحت کنترل خود درآورید و آن را تبدیل به موردی با اهمیتِ کمتر کنید. سپس آن را تجزیه و تحلیل نمایید تا بتوانید در آرامش بیشتر راهحل مناسب را پیدا کنید. پس اولین قدم این است که هرچه مشکل به نظر شما بزرگ آمد آن را در ذهن خود کوچک کنید. اگر بتوانید از این مرحله گذر کنید. در پیدا کردن راه حل مناسب به مراتب موفقتر خواهید بود و گاه متوجه میشوید که مشکل به آن بزرگی که فکر میکردید، نبوده است و گاه اصلا این مشکل رخ نداده است.
چندی پیش کنسرتی بزرگ و مهم در رم برگزار شد که رهبری آن را توسکانینی برعهده داشت. یکی از نوازندگان ارکستر سراسیمه به سمت توسکانینی رفت درحالیکه چهرهاش از اضطراب و نگرانی به شدت قرمز شده بود. او به توسکانینی گفت ساز من به درستی کار نمیکند و من نمیتوانم نت E_flat را اجرا کنم. من چه کار کنم چند لحظه دیگر کنسرت شروع میشود.
توسکانینی با لبخندی به نوازنده خود نگاه کرد و دست خود را به آرامی روی شانه او گذاشت و با آرامش گفت دوست من نگران نباش نت E_flat در موسیقی که اجرا میکنیم وجود نخواهد داشت.
دفعه بعدی که خود را در میان نگرانی یافتید احتمالاً آنقدر توانا شدهاید که آنرا متوقف کنید و از خود بپرسید احتمال بروز چنین مشکلی چقدر است و اگر این اتفاق بیفتد راه حل شما آماده است.
درود بي پايان به بازديدكنندگان اين وبلاگ