هنگام کودکی وقتی مدرسه میرفتیم آقای مدیر یا ناظم مدرسه کارش این بود که به موهای ما گیر بده و نگذاره یک سانتیمتر موی ما بزرگ بشه و مرتب باید ماشین میکردیم بگذریم که بهداشت آن روزها هم ضعیف بود و اگر قرار بود همه سرها مثل بز پر از مو باشه کل کلاس را شپش فرا میگرفت ،از مو که بگذریم به لباسهای ما هم گیر میدادن که رنگش چنین و چنان باشد و فرمش اینجور و آنجور،از ناخن هم که نمیگذشتند و گاهی خط کش چوبی را به نوک انگشت میکوباندند که یادمان بماند که فرداش با چنین وضعی مدرسه نرویم و آنروزها ناخن گیر ها هم اینقدر نامرغوب بود یا گیرنده ناخن اینقدر ناشی بود که ناخن را تا ته میگرفت و یک هفته از درد سر انگشت خوابمان نمیبرد.
امروز بچه کلاس هفتم را دیدم که وقتی به مدرسه میره با شلوارک یک تی شرت و موهای خوشگل کرده.البته هزار ماشاالله
ولی بر ما جفا شد اگرچه این نیز بگذرد
درود بي پايان به بازديدكنندگان اين وبلاگ