چهارشنبه ۱۴۰۴/۰۳/۱۴ - - بابا حسين -
و من، در دل این آشوبهای بیپایان، گاهی خودم را گم میکنم؛
میان امیدهای نصفهنیمه، آدمهای بیرحم، وعدههای توخالی...
اما هنوز چیزی هست که مرا سر پا نگه میدارد—
شاید نگاه کسی، یا صدای پرندهای که صبح زود میخوانَد…
یا حتی سکوتی که در دل شب، از فریادها راستگوتر است.
آری…
دلتنگیام برای جهانی که میتوانست بهتر باشد، پایان ندارد.
و این نیز جفاست.
درود بي پايان به بازديدكنندگان اين وبلاگ